Madelein Taen

Hallo, ik ben Madelein.

Sinds mijn lagere school woon ik in Nijmegen.

Tijdens mijn studietijd en daarna (van 1975 t/m 1983) zat ik in het  politiek straatorkest Kladderadatsch; wij voerden in de gemeente Nijmegen de ene actie na de andere. Met onze actieliederen en Latijns-Amerikaanse melodieën ondersteunden we de demonstraties tegen kernwapens en kernenergie, voor inkomensnivellering, voor recht op een woning, voor de rechten van psychiatrische patiënten en zo meer. Als vrolijke noot voeren we in Nijmegen actie voor meer muziek op straat zonder een vergunning te moeten aanvragen bij de politie voor iedere minuut muziek. Een geslaagde actie! René van Hoften, Henny Ketelaar en ik schreven het boek Geef terug die straat, straatmuziek en straattheater vroeger en nu (ISBN 90 9000208 1).
Politiek gezien ben ik sinds een paar jaar lid van GroenLinks, maar niet actief.

Sinds oktober 1997 hebben Olav en ik een relatie, een half jaar later gingen we samen wonen, en op 27 mei 2000 zijn we getrouwd.
Niet alleen mijn keuze om samen met Olav te leven is een fundament in mijn bestaan. Een ander fundament is de Braziliaanse vrouw Tecla Cosma da Silva (1950) met haar kinderen Eliene (1982) en Lucas (1986).

Het gezin Cosma da Silva woont in Juazeiro do Norte, een pelgrimsstad (150.000 inwoners) in Ceará, een deelstaat in het Noordoosten van Brazilië. Het huis van Tecla, Eliene en Lucas staat in een arme buitenwijk, langs de steil oplopende straat naar het 80 meter hoge standbeeld van Padre Cícero boven op de heuvelrug. Padre Cícero is te zien vanuit de hele stad en vanuit ver in de omtrek. Ongeveer 170 jaar geleden war hij een inspirerend pastoor; hij stimuleerde de bewoners te voorzien in hun in komen door goederen te maken van aanwezig materiaal zoasl riet, kokosnotenblad, maïskolfbladeren, hout en dergelijke. Dat deden ze, dat doen ze nog steeds. Dat doen zó veel mensen dat de opbrengst miniem is. Ook Tecla leeft hiervan. Haar tassen, hoeden, manden, bloemen (van maïskolfbladeren) worden verkocht in een coöperatie. Het leven van Tecla en de gezinnen in haar wijk weerspiegelt de levenswijsheid van het Braziliaanse volk. Een geloof in het recht op bestaan.

In 1991 woonde ik acht maanden bij hen. Ik vroeg haar of ook ik  een moeder zou kunnen zijn voor Eliene en Lucas. Naast haar.

In september 2001 heb ik het boek Brazilië geeft me mijn kinderen uitgegeven over mijn kennismaking met Tecla, over mijn kinderen, over mijn leven met hen, over het leven van Braziliaanse mensen, over wat andere culturen van hun kunnen leren.
Onze stichting, Toekomst Braziliaanse Jeugd, heeft als doel de jeugd van Brazilië een toekomst te bieden. We doen dat door middel van een opleidingsfonds, dat jongeren ondersteunt bij hun opleiding,  en een microkredietfonds, dat jongeren helpt een eigen bedrijfje op te zetten. De stichting heeft een eigen website: www.toekomstbraziliaansejeugd.nl .